«`Ιδε αι Ιβύκου έκδικοι»
Μικρός θρήνος για τον Ευαγόρα Παλληκαρίδη
Γράφει η Κατερίνα Ν. Θεοφίλη
Προς Βρετανούς που κλαίνε πάνω στο Βασιλικό φέρετρο!
Κλαίμε κι εμείς οι Έλληνες τόσα Ηρωικά Κυπριόπουλα που απαγχονίστηκαν επειδή θέλησαν την ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα και την ελευθερία της πολύπαθου γης τους από τον Αγγλικό ζυγό ...
Κλαίμε και τον τελευταίο της Βρετανικής αγχόνης, τον μικρότερο τον 19 χρονο ποιητή Ευαγόρα Παλληκαρίδη, που απαγχονίστηκε από την Αγγλική αποικιοκρατική κυβέρνηση της Κύπρου το 1957 .
Η Βασίλισσα Ελισάβετ είχε το δικαίωμα της ''βασιλικής χάριτος'', αλλά δεν την έδωσε!!!
Του θρόνου Άψυχη Ψυχή ποιο χώμα θα σε αντέξει;! Όσο βαθιά και να κρυφτεί το πολυτελές κουφάρι σου, πάντα οι εκδικητές γερανοί του Ιβύκου θα κράζουν τους φόνους της δυναστείας σου.
Κλαίμε βουβά οι Έλληνες και στέλνουμε την σπλαχνική κατάρα μας σε όσα κεφάλια φόρεσαν ματωμένο στέμμα.
Ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης του Μιλτιάδη, γεννήθηκε 28/2/1938 στην Τσάδα της Πάφου- Κύπρος, 1938.
Από 15 ετών συμμετείχε σε διαδηλώσεις και στην στέψη της Ελισάβετ Ιούνιο 1953 σχίζει την Βρετανική σημαία – συλλαμβάνεται το 1953 και το 1955.
Μέλος, από 17 ετών, της Εθνικής Οργάνωσις Κυπρίων Αγωνιστών (ΕΟΚΑ) για την απελευθέρωση της Κύπρου από την Αγγλική κατοχή.
Στις 18/12/1956 συνελήφθη και κατηγορήθηκε για κατοχή και διακίνηση οπλισμού για ένα οπλοπολυβόλο Μπρεν (που δεν μπορούσε να χρησιμοποιηθεί άμεσα γιατί είχε περαστεί με γράσο) και τρεις γεμιστήρες. Δικάστηκε 25/2/1957 δήλωσε ένοχος, αρνήθηκε υπερασπιστική γραμμή και στην απόφαση θανατικής του ποινής αρνήθηκε να ασκήσει έφεση.
Η Βασίλισσα Ελισάβετ είχε το δικαίωμα της ''βασιλικής χάριτος'' αλλά δεν την έδωσε παρά τις γραπτές εκκλήσεις των γονιών και δικηγόρων.
Απαγχονίστηκε από την Αγγλική αποικιοκρατική κυβέρνηση στις 14 Μαρτίου 1957, μόλις 19 χρόνων.
Ο τάφος του βρίσκεται στα ''Φυλακισμένα Μνήματα'' (μνήματα μέσα στις κεντρικές φυλακές της Λευκωσίας όπου οι Άγγλοι έθαβαν τους απαγχονισμένους αγωνιστές της ΕΟΚΑ).
Όταν 17 ετών εντάσσεται στην ΕΟΚΑ δίνει αυτό το γράμμα με το ποίημα στους συμμαθητές του:
[Παλιοί συμμαθηταί,
Αυτή την ώρα κάποιος λείπει ανάμεσά σας, κάποιος που φεύγει αναζητώντας λίγο ελεύθερο αέρα, κάποιος που μπορεί να μη τον ξαναδείτε παρά μόνο νεκρό. Μην κλάψετε στον τάφο του, Δεν κάνει να τον κλαίτε. Λίγα λουλούδια του Μαγιού σκορπάτε του στον τάφο. Του φτάνει αυτό ΜΟΝΑΧΑ.
ΘΑ ΠΑΡΩ ΜΙΑΝ ΑΝΗΦΟΡΙΑ...
Θα πάρω μιαν ανηφοριά θα πάρω μονοπάτια
να βρω τα σκαλοπάτια που παν στη Λευτεριά.
Θ΄ αφήσω αδέλφια συγγενείς, τη μάνα, τον πατέρα
μεσ' τα λαγκάδια πέρα και στις βουνοπλαγιές.
Ψάχνοντας για τη Λευτεριά θα 'χω παρέα μόνη
κατάλευκο το χιόνι, βουνά και ρεματιές.
Τώρα κι αν είναι χειμωνιά, θα 'ρθει το καλοκαίρι
Τη Λευτεριά να φέρει σε πόλεις και χωριά.
Θα πάρω μιαν ανηφοριά θα πάρω μονοπάτια
να βρω τα σκαλοπάτια που παν στη Λευτεριά.
Τα σκαλοπάτια θ΄ ανεβώ, θα μπω σ΄ ενα παλάτι,
το ξέρω θαν απάτη, δεν θαν αληθινό.
Μεσ΄ το παλάτι θα γυρνώ ώσπου να βρω τον θρόνο,
βασίλισσα μια μόνο να κάθεται σ΄ αυτό.
Κόρη πανώρια θα της πω, άνοιξε τα φτερά σου
και πάρε με κοντά σου, μονάχα αυτό ζητώ.
Γειά σας παλιοί συμμαθηταί. Τα τελευταία λόγια τα γράφω σήμερα για σας. Κι όποιος θελήσει για να βρει ένα χαμένο αδελφό, ένα παλιό του φίλο, ας πάρει μιαν ανηφοριά ας πάρει μονοπάτια να βρει τα σκαλοπάτια που παν στη Λευτεριά. Με την ελευθερία μαζί, μπορεί να βρει και μένα. Αν ζω, θα με 'βρει εκεί.
Ευαγόρας Παλληκαρίδης ]
Το τελευταίο ποίημα του Ευαγόρα λίγο πριν τον θάνατό του με αναφορά πικρή στην γεμάτη δάκρυα τελευταία επίσκεψη της μάννας του:
[ΗΡΩΩΝ ΓΗ
Όλη η φύση κοιμάται
Τη ναρκώνει το κρύο
Και ‘γω φεύγω λαλώντας
Το στερνό μου αντίο
Και τη μάνα φιλώντας
Τη κοιτάζω να κλαίει
Μάνα μην κλαις της λέω
Μάνα μην κλαις και κλαίω
Κι όλο πάω και τρέχω
και το δάκρυ της σβήνει
για μια μόνο στιγμούλα
και μιαν άλλη μανούλα
την Ελλάδα μας έχω
που όλο κλαίει κι εκείνη
Στου βουνού τη ραχούλα
στ΄ ανθοστόλιστα πλάγια
τη γλυκιά μου μανούλα
ψάχνω να βρω την άγια
και ανεβαίνω ραχούλες
χιονισμένες κορφές
ώσπου να βρω ΗΡΩΩΝ ΓΗ
κι ηρώων μορφές.
Ευαγόρας Παλληκαρίδης ]
Τα λίγα θρηνητικά μου λόγια παύουν εδώ.
Θα συνεχίσουν στους ουρανούς οι γερανοί - τα ξωτικά της μνήμης ... ''Να οι εκδικητές του Ιβύκου'' !
Κατερίνα Ν. Θεοφίλη
